De slow movement is een cultureel initiatief dat pleit voor een verlaging van het tempo van het moderne leven en mensen aanmoedigt een bedachtzamere, doelbewustere benadering van hun dagelijkse activiteiten te omarmen.
De beweging was een zijsprong van de slowfoodbeweging, die in 1986 begon als protest van Carlo Petrini tegen de opening van een McDonald’s-vestiging aan de Piazza di Spagna in Rome.
De kernideeën van de slow movement zijn kwaliteit boven kwantiteit stellen, het huidige moment proeven en verbindingen met mensen en omgeving koesteren. Ze moedigt een doelbewuste benadering van dagelijkse activiteiten aan en promoot duurzame praktijken en mindfulness. De beweging beslaat domeinen als voeding, steden, onderwijs en mode, en pleit voor een evenwichtige en holistische leefstijl die weerstand biedt aan het jachtige tempo dat de moderne samenleving eist. Initiatieven die ermee samenhangen zijn de Cittaslow-organisatie voor slomer leven in steden zoals Rome, Napels en Parijs, autofreie dagen en het weren van scooters om stadsrumoer te verminderen.
Oorsprong
De slow movement ontstond dus uit de slowfoodbeweging en Petrini’s protest uit 1986. Geir Berthelsens The World Institute of Slowness presenteerde in 1999 de visie van een ’trage planeet’. In zijn boek In Praise of Slow uit 2004 beschrijft Carl Honoré de beweging als ‘een culturele revolutie tegen het idee dat sneller altijd beter is. De slow-filosofie gaat niet over alles in slakkengang doen. Het gaat over alles op de juiste snelheid doen. De uren en minuten proeven in plaats van ze alleen te tellen. Alles zo goed mogelijk doen in plaats van zo snel mogelijk. Kwaliteit boven kwantiteit in alles, van werk tot voeding tot ouderschap.’
De Noorse professor Guttorm Fløistad vat de filosofie samen: ‘Het enige zekere is dat alles verandert. De snelheid van verandering neemt toe. Wil je bijblijven, dan moet je versnellen, zo luidt de boodschap van vandaag. Het kan nuttig zijn iedereen eraan te herinneren dat onze basisbehoeften nooit veranderen: de behoefte gezien en gewaardeerd te worden, de behoefte ergens bij te horen, de behoefte aan nabijheid en zorg en aan een beetje liefde. Dat wordt alleen gegeven door traagheid in menselijke relaties. Om veranderingen te beheersen moeten we traagheid, reflectie en samenzijn heroveren. Daar vinden we echte vernieuwing.’
Slow art
Slow Art Day werd opgericht door Phil Terry en officieel gelanceerd in 2009. Op één dag in april organiseren musea en galeries wereldwijd evenementen die draaien om het doelbewust ervaren van kunst door ’traag kijken’: een schilderij of beeld tien tot vijftien minuten observeren, vaak gevolgd door gesprek. Het doel is mensen de vreugde van het kijken naar kunst te laten ontdekken.
Slow ageing
Slow ageing is een eigen benadering van geslaagd ouder worden, die pleit voor een persoonlijke en holistisch positieve kijk op het verouderingsproces. Ontstaan als onderdeel van de bredere slow movement, staat ze tegenover het interventionistische en commercieel ondersteunde medische anti-agingsysteem: slow ageing draait om persoonlijk eigenaarschap en niet-medische opties voor een mogelijke natuurlijke levensverlenging.
Slow cinema
Slow cinema is een filmstijl die voortkomt uit de artfilm. Ze wil een berekend gevoel van traagheid aan de kijker overbrengen, met weerstand tegen beweging en emotie, weinig causaliteit en toewijding aan realisme. Dat wordt bereikt via lange shots, minimalistisch acteren, trage of afwezige camerabewegingen, onconventioneel muziekgebruik en spaarzame montage. Regisseurs als Béla Tarr, Lav Diaz, Nuri Bilge Ceylan, Abbas Kiarostami, Tsai Ming-liang, Andrei Tarkovsky en Theo Angelopoulos worden tot de stroming gerekend.
Cittaslow
Cittaslow International stelt haar missie als ‘het vergroten van de slowfoodfilosofie naar lokale gemeenschappen en het bestuur van steden, waarbij de concepten van ecogastronomie op het dagelijks leven worden toegepast’. De organisatie wil de kwaliteit en het plezier van leven verbeteren door geluk en zelfbeschikking aan te moedigen. Cittaslow-steden gebruiken het concept van globalisering juist om de dreigende uniformering van hun stad tegen te gaan: lokale eigenaardigheden worden bewaard door bewust lokaal te produceren, te verkopen en te beleven. Slow living hoeft overigens geen groot project te zijn: een maaltijd zonder scherm, een wandeling zonder bestemming, een avond zonder planning. Wie de juiste balans moeilijk vindt, kan terecht bij een coach; op ikwiltherapie.nl vind je begeleiders voor leefstijl en stress.
Lees ook
- Zo vind je een therapeut bij jou in de buurt
- Je eerste therapiesessie: zo bereid je je voor
- Wordt therapie vergoed? Zorgverzekering en eigen risico
- Wisselen van therapeut: het mag en is normaal
Deze tekst is gebaseerd op het Wikipedia-artikel „Slow movement (culture)“ (licentie CC BY-SA).
Zoek je hulp of begeleiding? Vind een therapeut of coach op ikwiltherapie.nl.